Krótka piłka #80: Słuchaszu – poczytaj!

Muzyka… wiadomo, jak się ją lubi, to się jej słucha. Ale o muzyce można także poczytać. Na rynku dostępnych jest multum książek o tej tematyce. Autobiografie, biografie, historie zespołów, książki teoretyczne i typowo pedagogiczne. Dzisiejsza Krótka piłka poświęcona będzie właśnie słowu pisanemu.

Tomasz Stańko „Desperado”, Wydawnictwo Literackie, 2010.

Ponad 500 stron, z których dowiadujemy się o początkach kariery słynnego jazzmana, spotkaniach z legendami muzyki i wspólnych sesjach nagraniowych. Ale autobiografia Stańki to nie tylko muzyka, sukcesy i luksus. To też życiowe dno, rynsztok i ulica, na której można spotkać dilera i kupić od niego działkę. Książka tak dobra, jak muzyka tworzona przez polskiego mistrza trąbki.

„1001 albumów muzyki klasycznej”, pod red. Rye’a Matthew, wyd. Publicat, 2008.

Książka, której nie przeczytałem w całości, a jedynie wybrane fragmenty. „1001 albumów muzyki klasycznej” to zbiór, jak nietrudno pewnie się domyślić, 1001 albumów z muzyką klasyczną. Całość przedstawiona w chronologicznej kolejności do czasów najnowszych, zabiera nas w podróż po najistotniejszych tytułach światowej muzyki poważnej. Opinie, informacje o nagraniach, noty biograficzne, szczegółowe wiadomości na temat stylu i brzmienia konkretnych płyt. Zadanie po lekturze – przesłuchać wszystkie wymienione w książce albumy.

„1001 albumów muzyki rozrywkowej”, pod red. Roberta Dimery’a, wyd. Publicat, 2008.

Słuchaczu, jeśli lekturę książki pt. „1001 albumów muzyki klasycznej” masz już za sobą, sięgnij po bardzo podobną pozycję zawierającą listę tysiąca i jednej płyty z szeroko pojętej muzyki rozrywkowej. Zestawienie obejmuje najistotniejsze tytuły w historii muzyki popularnej począwszy od lat 50., aż po pierwsze lata XXI wieku. Okładki, tracklisty, producenci, goście, zdjęcia i krótkie notki na temat każdego z albumów. Rzecz, którą naprawdę warto mieć na półce obok kolekcji płyt.

Andrzej Cała, Hirek Wrona, Radosław Miszczak „Dusza, rytm, ciało. Leksykon muzyki R’n’B i soul”, wyd. Joytown, 2008.

Trzej dziennikarze muzyczni, którzy na czarnej muzyce w tym kraju znają się jak mało kto, postanowili stworzyć kompendium wiedzy o artystach tworzących takie brzmienia. I tak otrzymaliśmy książkę-encyklopedię, zawierającą ponad 400 profili artystów tworzących muzykę R’n’B i soul – zarówno tych współczesnych (np. Alicia Keys, Usher), jak i tych stawiających fundamenty pod dzisiejszą sceną (np. James Brown, Ray Charles). Pozycja obowiązkowa dla wszystkich, którzy chcą poznać historię czarnej muzyki.

Lemmy Kilmister, Janiss Garza „Lemmy – autobiografia. Biała gorączka” (org. tytuł: „Lemmy – the autobiography – White Line Fever”), tłum. Jarek Szubrycht, wyd. Kagra, 2010.

„Biała gorączka” to historia – początkowo życia Lemmy’ego, czyli narkotyków, seksu i rock’n’rolla, a w dalszej części grupy Motörhead, czyli niczego innego, jak… narkotyków, seksu i rock’n’rolla (Ktoś może stwierdzić, że przesadzam, ale nie. Wszak już sam oryginalny tytuł, „White Line Fever”, nawiązuje do kokainy – narkotyku, białego proszku, który przed przyjęciem najczęściej dzieli się na charakterystyczne kreski). Sprawdź recenzję książki na łamach AxunArts.

Jay S. Jacobs „Dzikie lata. Muzyka i mit Toma Waitsa” (org. tytuł: „Wild years”), tłum. Jarosław Rybski, Wydawnictwo Dolnośląskie, 2007.

Jeśli wierzyć notce prasowej, jaką znalazłem w sieci, jest to najlepsza i najbardziej aktualna biografia legendarnego twórcy rocka progresywnego i multiinstrumentalisty, opatrzona kompletną dyskografią artysty i jego fotografiami. Nie da się ukryć, że przekład wydany w 2007 roku to niezwykłe kompendium wiedzy na temat Waitsa. Ale multum informacji nie jest największym atutem tej książki. Ogromną zaletą „Dzikich lat” jest styl w jaki zostały one napisane. Muzyk nie jawi się nam tutaj jako gwiazda, którą znamy z teledysków i świetnie sprzedających się płyt. To prawdziwa postać literacka człowieka, który kocha muzykę, a przy okazji nie stroni od używek i łatwego życia.

Wojciech Mann „RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą”, wyd. Znak, 2010.

Na koniec można powiedzieć nowość, bowiem książka Wojciecha Manna ukazała się bodajże w listopadzie (albo październiku?) ubiegłego roku. „RockMann, czyli jak nie zostałem saksofonistą” to utrzymana w żartobliwym tonie, pełna anegdot i ciekawostek historia najpopularniejszego chyba dziennikarza muzycznego w naszym kraju. O samej książce więcej napisał na swoim blogu Litosłav (link), więc odsyłam do niego, a Wam polecam po prostu lekturę wspomnień Manna.

* * * * *

Oczywiście książek o tematyce muzycznej jest o wiele, wiele więcej. Zapewne kilka z nich okaże się bardziej interesujące od tych dzisiaj przedstawionych – zapewne przekonam się o tym sam, kiedy po nie sięgnę. Tytuły jakie przybliżyłem to jedynie książki, które znam w całości lub w większej (niż połowa) części. Pod uwagę brałem także fakt dostępności egzemplarzy w sieciach typu Empik i Media Markt. Zapewniam, lektura ich nie będzie stratą Waszego czasu.

3 Comments

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.