Tydzień temu tematyka cyklu Gold Song uległa zmianie w ostatniej chwili. Wszystko przez informację o pierwszym polskim koncercie grupy Soundgarden. Gdyby nie wspomniany gorący news, siedem dni temu zaprezentowałbym poniższy wpis.
Corey Harris podczas Rawa Blues Festiwal w 2011 roku (foto: Małgorzata Miłaszewska-Duda/commons.wikimedia.org)
W tym roku ukazał się dwunasty album Corey Harrisa – amerykańskiego bluesmana. Premiera płyty „Fulton Blues” była niejako bodźcem do sięgnięcia również po wcześniejsze krążki tego muzyka.
Urodzony w Denver w 1969 roku Harris zawsze wiedział, że to ląd afrykański leży u podstaw muzyki, na której dorastał, przez słuchaczy dla uproszczenia nazwanej po prostu „czarną”. Rozpoczynając studia antropologiczne na Bates College, na początku lat 90. odbył dwie bardzo inspirujące podróże do Kamerunu. W Afryce poznawał języki, społeczne zwyczaje i muzykę pochodzącą z postkolonialnych miejsc. Muzykę, którą kochał i do której zawsze wracał – do bluesa, którego czuł najlepiej, do bluesa, który opowiadał o rzeczach smutnych, o biedzie i afrykańskiej społeczności bytujące w ubogich amerykańskich dzielnicach. – Wyrastałem na nim. Moja mama była z tamtego pokolenia. Żyła w biedzie w północnym Teksasie. Zawsze słuchałem o tym piosenek – powiedział w jednym z wywiadów.
Jako artysta, Harris za każdym razem próbuje eksperymentować z melodią, wprowadzając do swoich nagrań różne muzyczne style (hip-hop na „Greens from the Garden”, African pop i elektronika na „Downhome Sophisticate” czy melodie zakorzenione w kulturze Czarnego Lądy zawarte na „Mississippi to Mali”), jednak zawsze pozostając – w mniejszym lub większym stopniu – wiernym bluesowym klimatom. Przykładem na te słowa jest piosenka „You Never Know” – utwór reggae zawarty na płycie „Zion Crossroads” wydanej przez Telarc International Corporation w 2007 roku. (MAK)
AXUNARTS 2005-2021 // Mateusz Kołodziej 
Dodaj komentarz