AXUNARTS 2005-2021 // Mateusz Kołodziej

W ostatni poniedziałek, 23 kwietnia, obchodziliśmy Światowy Dzień Książki. Niejako z tej okazji w dzisiejszej Krótkiej piłce prezentuję recenzje nie płyt, ale książek – o tematyce muzycznej rzecz jasna.

Poczytaj, poczytaj, ale dlaczego część druga? Śpieszę z wyjaśnieniami, chociaż dla stałych czytelników AxunArts nie będzie to żadna niespodzianka. W lutym ubiegłego roku na blogu pojawił się wpis zatytułowany Słuchaczu – poczytaj!. Przedstawiłem w nim siedem książek, które znam i których nie bałem się polecić. Dzisiaj kontynuuję tamten wątek. Poniżej wybrane tytuły, które swoją zawartością powinny zainteresować melomanów. (Mateusz „Axun” Kołodziej)

* * * * *

Natalio Gorin „Astor Piazzolla. Moja historia”, tłum. Ewa Stala, Polskie Wydawnictwo Muzyczne SA, Kraków 2008

Książka, jaką można było wygrać na początku tego roku w organizowanym na łamach AxunArts konkursie. Dostałem dwa egzemplarze biografii Astora Piazzolli i jeden z nich postanowiłem zachować dla siebie. Przyznam szczerze, że w chwili organizowania konkursu nie znałem książki, przeczytałem ją dopiero później. Nie żałuję, warto. Nawet jeśli nie jesteście miłośnikami twórczości Argentyńczyka, nie przepadacie za tangiem, muzyką klasyczną i jazzem – i tak po tytuł ten sięgnąć powinniście. To jest po prostu dobra książka o człowieku, który nie zawsze był na szczycie, o emigracji do Stanów Zjednoczonych, trudnym życiu na Manhattanie pamiętanym oczami dziecka, napiętych relacjach ze środowiskiem muzycznym i marzeniach. „Mam takie marzenie: będą słuchać mojej muzyki w 2020 roku i w 3000 też” – cytuje Piazzollę na początku jednego z pierwszych rozdziałów autor książki, Natalio Gorin. Pragnienie się ziściło, twórczość kompozytora przetrwała próbę czasu. Zachowane utwory i poniekąd „Moja historia” są na to dowodem.

Keith Richards „Życie”, tłum. Magdalen Bugajska, Wydawnictwo Albatros, Warszawa 2011

Wydaje mi się, że książka ta, to bardziej opowieść o grupie The Rolling Stones, niż samym Richardsie. Jestem jednak w stanie przystać na tłumaczenie, że zespół był dla gitarzysty całym życiem – rock and rollowym życiem z wszystkimi trzema jego elementami. Jest seks, są narkotyki (tym poświęcona jest naprawdę spora część) i rock and roll. Jest w końcu też sam Richards trwający w toksycznym związku, nie tylko z używkami i kobietami, ale muzyką i Mickiem Jaggerem, z którym różniło go i łączyło tak wiele, że historia ich znajomości dostarczyłaby materiału na kolejną, opasłą książkę. „Życie” wciąga – nawet nie obejrzycie się kiedy skończycie czytać.

Chas Newkey-Burden „Adele. Dziewczyna, która rozkochała w sobie świat”, tłum. Arkadiusz Belczyk, Piotr Metz, Wydawnictwo Pascal, Bielsko-Biała 2012

Na koniec książka, której wprawdzie jeszcze nie przeczytałem (za mną cztery rozdziały), jednak już teraz wiem, że pozycję tę mogę polecić z czystym sumieniem. Pisałem niedawno o pojawieniu się w polskich księgarniach dwóch biografii Adele (sprawdź: Dwie biografie Adele za kilka dni w księgarniach). Wszyscy (lub prawie wszyscy) mówią o „Być jak… Adele” Caroline Sanderson, pomijając przy tym drugą z książek. Nie wiem, być może biografia autorstwa pisarki trudniącej się do tej pory literaturą skierowaną do najmłodszych, jest faktycznie warta uwagi. Nie omieszkam tego sprawdzić i podzielić się opinią przy najbliższej okazji. Ja jednak prezentuję pozycję, która w oryginalne pojawiła się już w roku ubiegłym. Historia gwiazdy współczesnej muzyki, która – idąc za polskim podtytułem – rozkochała w sobie świat. Historia dziewczyny, która, jako nastolatka, lubiła myszkować w sklepach płytowych, „próbowała być cool (…) udając, że podobają się jej Korn, Slipknot i Papa Roach”. Historia Brytyjki, której kontakt z „Fool That I Am” sprawił, że zechciała śpiewać. Historia piosenkarki, której podpisanie pierwszego kontraktu płytowego pozwoliło na przerzucenie się z popularnych skrętów na Marlboro Light. Historia, którą tak naprawdę znamy wszyscy – w większym lub mniejszym stopniu – ponieważ ostatnie miesiące mówiło się wyłącznie o niej. Całości swoistej autentyczności nadaje spora ilość wypowiedzi samej wokalistki.